Kilkanaście obrazów w technice własnej, szorstkich od ziemi, kory, zostawiających w folii piach i okruchy. Wyrosłych stąd, z pastewnego nieba, sosnowej łachy, którą kiedyś przejeżdżał patrol. Rozgrzanych nagłą, chwytającą za serce reminiscencją. Niebo stężałe, na nim smuga. Hala w oddali biała jak prom. I naraz deszcz, wicher, odpadłe od lasu skrzydło. Wykop w ziemi otoczono sznurkiem. Śniegi parują, lecz patrzeć trzeba wzdłuż linii. Bramy drzew, znaków, woda w radlinach. Przyczajone bunkry. Odkryć po to, by raptem stracić. W trasie nie ma czasu. Błysk na skraju jak sygnał, zawołanie, by iść dalej, ale już w głowie. I może aż do obrazu, w którym droga będzie inna, i horyzont też. Do niego też trzeba będzie dość, odkryć, odwinąć, sprawdzić co pod spodem.
Natalia Wegner