Dobrosława Kuhnen I Ćma pod kloszem

Ćma wcale nie lgnie do światła tylko całe życie bezsilnie stara się przed nim uciec. W dzień leci zawsze w przeciwnym kierunku niż słońce. Odwrócona tyłem do jego rażących promieni jest w stanie jakoś odnaleźć się w przestrzeni. Jednak kiedy wszystko zalewa gęsta ciemność zaczynają zapalać się latarnie i tarasowe żarówki. Majaczą na horyzoncie niczym ogromne nocne słońca. Wpełzają do jej oczu i rozlewają się w jej wnętrzu. Oblepiają odnóża, plączą czułki i palą skrzydła. Jej omotane blaskiem ciało kreśli w powietrzu świetlne wzory, a świat dookoła całkowicie się rozmywa stając się niewyraźną plątaniną barw. Ćma w popłochu wraca do dziennych schematów. Nieustannie zmienia kierunek. Odwraca się tyłem, ale światło nigdy nie znika. Wpada w cykl niekończącej się ucieczki.