Karolina Zwoniarska I Dziewczyna, która stała na jednej nodze

Wystawa Anny Karoliny Zwoniarskiej pt. "Dziewczyna, która stała na jednej nodze"   pokazuje, że twórczość Karoliny ewoluuje. Taki rozwój jest tym co najlepsze dla artysty. Pokazuje, że twórca poszukuje, że zagłębia się w materię plastyczną tworząc nowe wartości, budując nowe powiązania. Tematyka prac pokazuje nam świat, w którym głównym zagadnieniem jest niedoskonałość. To osobista opowieść, w której autorka próbuje się oswoić, pogodzić z niepełnosprawnością.  

Karolina jako absolwentka Wydziału Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, od dyplomu w 2006 roku, konsekwentnie tworzy swoją malarską tkankę, malarską tożsamość. Jej prace krążące praktycznie zawsze wokół tematu kobiecego ciała, z czasem zaczęły być opowieścią o samej autorce, której przyszło się zmierzyć z chorobą nowotworową. Zmiany jakie zaszły w niej, w jej ciele, w psychice, odcisnęły swe piętno w jej pracach. Zaczęły w nich pojawiać się elementy abstrakcyjne, formy znaków, kodów, które weszły w dialog z ciałem. Relacje powstające w ten sposób stały się swoistymi śladami autorki. 

Najnowsze  prace odchodzą już od tematu choroby nowotworowej, ale nadal są opowieścią o Karolinie. Nie da się tych prac oderwać od niej, one są o niej, one są nią. Karolina świadomie snuje wątki autobiograficzne nadając pracom bardzo ciekawe tytuły. Mocno powiązane z tematem szycia, tylko pozornie mówią o tej czynności; w rzeczywistości to gra słów, która odnosi się do operacji nogi - których w dzieciństwie przeszła wiele - i wszystkiego co się z tym doświadczeniem wiąże. Odczytuję te obrazy jako dwuwymiarową intymną opowieść, w której Karolina świetnie pracuje kolorem, wie po co go używa. Intuicja, lata pracy z barwą prowadzą ją. Buduje swoje obrazy poprzez subtelne zaznaczenie części ciała, które łączy z siatką znaków, symboli, blizn czy abstrakcyjnych powiązań i … nagle w 2024 roku rodzi się w Karolinie potrzeba wyjścia z tej płaskiej barwnej materii i sięga po formy przestrzenne. Tworzy, lepi wielowarstwowe formy rzeźbiarskie, które sama nazywa organami. Mam wrażenie, że w obrazach bardziej pokazuje nam powłokę zewnętrzną, a w ceramice wchodzimy do jej środka. Chropowate, podziurawione formy - pokryte za pomocą techniki raku niedoskonałym poszkliwieniem - pokazują ludzką ułomność.

Dekoracyjność i wielobarwność prac malarskich zderzając się z surowością gliny tworzy świat oparty na kontraście. To zmaganie, swoista walka materii. Dwie strony jednej opowieści. Te prace, zarówno malarskie jak i ceramiczne, nie są dosłowne, przykuwają uwagę w sposób nieoczywisty. Są wewnętrznie silne. Nie pozostawiają widza obojętnym, dając mu przestrzeń do własnej interpretacji, do refleksji. 

"Dziewczyna która stała na jednej nodze”, stoi na niej pewnie i „idzie” w bardzo ciekawym kierunku, kibicuję jej.
 

dr hab. Paula Jaszczyk, 
profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i Uniwersytetu w Siedlcach

KAROLINA ZWONIARSKA 
Artystka wizualna i malarka. 
Autorka monografii pt. Szachownica z papieru o rysunku i kolażu. 
Autorka rozdziału pt. Wolność poszukiwań w: Interdyscyplinarność - sztuki plastyczne - wewnętrzne i zewnętrzne korelacje i napięcia, pod red. dr hab. Pauli Jaszczyk. 

Brała udział w 29 wystawach indywidualnych i 93 zbiorowych w kraju i zagranicą.
Od 2012 r. współtworzy Kamienicę Artystyczną TA3 w Warszawie.  
Od 2025 r. dyrektorka Instytutu Sztuk Plastycznych, a od 2021 adiunkt na Wydziale Sztuki Uniwersytetu w Siedlcach.
Prace autorki znajdują się w zbiorach, m.in. w kolekcji Polskiego Komitetu Olimpijskiego i Haegeumgang Theme Museum w Korei Południowej oraz w kolekcjach prywatnych.
W 2006 r. absolwentka z wyróżnieniem dziekańskim Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
W 2009 r. założyła Stowarzyszenie Artystyczne FRONT SZTUKI, którego w latach 2009-2018 była prezesem, organizując szereg wystaw, plenerów i festiwali w kraju i zagranicą. 
W 2021 r. została doktorem sztuki w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki, pracą pt. Madonna - dualizm semantyczny na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach. 

W wystawie pt. "Dziewczyna, która stała na jednej nodze" w Galerii Stara Prochownia Karolina Zwoniarska pokazuje najnowsze obrazy oraz rzeźby ceramiczne z większego cyklu prac pt. Dekonstrukt ciała z pomylonych kawałków. Zwoniarska od wielu lat zajmuje się tematem kobiety w sztuce. Poszukiwania w tym obszarze są pretekstem do rozważań nad uniwersalnymi zagadnieniami własnej, kobiecej tożsamości, a także tego, co jest kobiece i tego, co za kobiece zwykło uchodzić. To także intymna opowieść o bólu, brzydocie, fizjologii i pięknie. Nie chodzi tylko o warstwę intelektualną. Autorce zależy, żeby obrazy mocno fizycznie wpływały na widza, żeby podskórnie czuł ich tkankę i energię. Prace często pokazują wielowątkowy i skomplikowany temat okaleczenia oraz niepełnosprawności. Oprócz malarstwa, Zwoniarska sięga po tkaninę, kolaż, asamblaż oraz instalację i rzeźbę ceramiczną. W interdyscyplinarności odnajduje możliwość realizacji wszystkich elementów dywergencyjnego myślenia w procesie twórczym.