The Frame Problem | Wystawa zbiorowa

„The Frame Problem” występuje także w logice i badaniach nad sztuczną inteligencją, gdzie przyjęty punkt odniesienia – jako punkt wyjścia – kształtuje efekt końcowy. Każdy algorytm, podobnie jak ramy w naukach społecznych, działa w obrębie określonych założeń, co wpływa na sposób interpretacji i przetwarzania danych oraz na wnioski, które mogą z nich wynikać. W tym kontekście odpowiednie sformułowanie „ram” algorytmu determinuje, które informacje zostaną uznane za istotne, a które zostaną pominięte.

Zaprojektowana przez nas mobilna konstrukcja może pełnić zarówno funkcję „tworzącej kadr” przestrzeni, jak i samej „ramy”, w kontekście której obrazy, obiekty czy urządzenia przyjmują różne znaczenia. W zależności od przyjętego punktu odniesienia, elementy te mogą wchodzić w nowe interakcje, nie tylko ze sobą nawzajem, ale także z otoczeniem. W ten sposób nasza konstrukcja staje się narzędziem do redefiniowania kontekstów i poszerzania granic poznania, umożliwiając eksplorację nowych relacji między przestrzenią, technologią, dźwiękiem, słowem, ruchem i obrazem.