Pierwszy dzień ferii jest dla FOSowiczów również pierwszym dniem „Wesołej Szkoły” – czyli dniem ciężkiej pracy warsztatowej nad spektaklem o tym przewrotnym tytule. Najbliższe dwa tygodnie uczestnicy spędzą wśród rówieśników z nowej klasy. To my będziemy uczyli się tutaj od Was – między innymi tymi słowami przywitał uczestników projektu reżyser widowiska Cezary Domagała. Nie możemy doczekać się efektu końcowego! W galerii poniżej fotorelacja z dzisiejszego dnia.

Lubimy leżeć, leżeć, leżeć… brzmią w ścianach SCEK słowa jednej z piosenek. Jakże niezgodne z tym co się tutaj dzieje, ale sami zobaczcie.

Chomik, żeby chomikował
Kruk, by ser wypuścił dzioba…
A stonoga…,a stonoga nie wiem po co…

Kto ubierze tą stonogę? Dział kostiumów FOSA pracuje w zawrotnym tempie.

– Dzieci proszę zająć swoje miejsca, zaczynamy lekcję.
– Ale my już nie jesteśmy dziećmi!

A Wy jakich macie nauczycieli?

Pełny luz…

Czy na pewno? Nagrania w studio, ostatnie szlify aktorskie, zmiany w scenariuszu…

W sobotę uczestnicy FOSY nie próżnują. Od rana nagrywają swoje piosenki!
“Pełnego luzu” nie ma, ale atmosfera jest twórcza i pełna radości z nowych doświadczeń w studio 🙂
Odwiedził nas również Kurier Warszawski! Pozdrawiamy z korytarzy “Wesołej szkoły” 🙂

…sześć dni kazał nam pracować, a dnia siódmego odpocząć od wszelkiej pracy.

Otóż, nie wszystkim!
Trwają nagrania. Jedenaścioro młodych ludzi i ekipa studia w doskonałych nastrojach.
Lekko zaspani rano, przełamali ograniczenia i od południa pracują z pełnym entuzjazmem.
Siódmy dzień projektu udowadnia ponad wszelką wątpliwość, że FOSA, to niezwykła przygoda dla uczestników, ale także realizatorów przedsięwzięcia 🙂

Jak to w poniedziałek… Różne stany i nastroje…
Dzień tygodnia, który z zasady rekomendowany jest wyłącznie chętnym i w żadnym razie nie powinien być obowiązkowy, w Stołecznym Centrum nie wyróżniał się niczym szczególnym.
Może jedynie oryginalne zachowania uczestników występowały dzisiaj nieco częściej niż zazwyczaj 😉

Wtorek upłynął pod znakiem działań mających na celu obalenie istniejącego systemu.
Trwa produkcja bomb i powielanie Przewodnika Młodego Rewolucjonisty.
Ciąg dalszy nastąpi…

Szybka zamiana staromiejskich przestrzeni na plac Defilad.
Bardzo szybka!

Nic nie poszło nie tak 😉

😉

Fantazjana na horyzoncie! Wypływamy! Uradowany kapitan, reżyser Cezary Domagała, zaprasza wszystkich na pokład. Czego chcieć więcej od życia? Wiatr przygody w nozdrzach! Cała naprzód! Ferie z FOSĄ ruszają.

Już od rana w budynku SCEK przy Jezuickiej 4 przyjazny tłumek fosowiczów gotuje się do zajęć. Atmosfera oczekiwania. Za oknem lekki mróz i unosząca się mgła, z sennej ciszy budzi ich hasło dyrektora SCEK i koordynatora projektu, pana Wojciecha Feliksiaka – tegoroczna FOSA otwarta. Przydział do grup – zaskoczenie, radość, niespełnione nadzieje. Kto będzie Bastianem, a kto Smokiem, no i przede wszystkim: o czym jest ta historia? Uczestniczka warsztatów uroczyście wygłasza – to niesamowita opowieść, przygoda życia, w której my wszyscy będziemy mogli wziąć udział! Na to pani Bożena Robakowska przypomina – warsztaty odbywają się w obu budynkach Stołecznego Centrum Edukacji Kulturalnej, więc ubierajcie się ciepło, czapka, szalik, płaszcz, wszystko po kolei, a potem raźno do budynku Starej Prochowni SCEK, raźniej uliczką na dół, na Scenę, żwawo, i z powrotem na Jezuicką, szybko do piwnic na obiad, do różnych sal na warsztaty; dzwonić w razie choroby, nie unikać zajęć, śpiewać głośno, wyraźnie, buzię otwierać szeroko, słuchać instruktorów, a dalej tylko krew i pot, piruety, intensywne ćwiczenia, brak tchu, istny zawrót głowy – jak tu się nie pogubić, jak tu się w ogóle odnaleźć? No właśnie…

Ale są tacy, co wiedzą, co służą pomocą, ręką i palcem wskażą, ocucą – to niezastąpieni instruktorzy oraz biuro projektu i wolontariusze, wszyscy zawsze w gotowości, pomogą się odnaleźć, odzyskać rezon, kiedy trzeba, pokrzepią.

I na koniec rzecz najważniejsza: JESTEŚMY WIELKIM ZESPOŁEM, gromadą fosową, jeden za wszystkich, wszyscy za jednego, pod tym hasłem zwyciężymy. Cel z pewnością osiągniemy! A więc, do dzieła, płyniemy, ahoj, przygodo!

Dziś dzień intensywnych prób. A więc do pracy, fosowi Rodacy!

Za nami pierwsze przymiarki, dział kostiumów pracuje pełną parą, w przerwach prezentuje barwne, zapierające dech w piersiach nakrycia głowy. Prawdziwa rewia mody, nie powstydziłby się ich sam Paryż czy Mediolan! Światowy szyk i elegancja! Jak na stolicę europejskiego państwa przystało! Gratulujemy! Chcemy więcej!

A na koniec garść złotych myśli zasłyszanych pokątnie:

Rozśmieszyły mnie korki w pionie i poziomie.

Śpiewanie to harówa

Nawet nie zdawałem sobie sprawy, że tak szybko rozwinie się mój warsztat wokalny – pani Siczek jest świetna

Po wyjęciu korka z ust, zaczyna się doceniać możliwość mówienia z pustymi ustami

Nawet z niczego można stworzyć coś ciekawego

Nie wiedziałam, że z trójki doświadczonych ludzi można w godzinę zbudować wieżę

Ranne wstawanie jest trudne, dla wielu, hm… wręcz niemożliwe, no bo jak tu zrywać się z łóżka, kiedy jeszcze ferie…

Ale my nie próżnujemy, twórczo performujemy (grunt, że nie prątkujemy). I tak z oddali naprzeciw nam wychodzi tłum mieszkańców Fantazjany. Pracują w prostokącie mocy, w sali 305 na najwyższym piętrze kamienicy przy Jezuickiej 4. Wśród wielu magicznych postaci swoje wdzięki prezentują między innymi trzy żywioły, mocarne drzewa z konarami niemalże do ziemi, elf, delikatne wróżki i trolle… Tupią, pląsają, lewitują, a przy tym jak pięknie się uśmiechają. Życzymy wszystkim powodzenia!

Także piętro niżej, na magicznej Scenie Staromiejskiej praca wre. Próba musztry, płeć piękna w kwiecie wieku ustawiona w równy rząd czaruje anielskim głosem. Ile siły, ile dziewczęcego, miodo-bursztynowego blasku. Instruktor Bożena Robakowska sprawnie dyryguje tym chórem nieziemskich panien. Oczu od nich oderwać nie sposób… Na całe szczęście udało się choć trochę tych Fantazyjnych przygotowań uchwycić okiem aparatu oraz goszczącej w SCEK kamery Kroniki.waw.pl.

Machina Fosowa przyspiesza. Wszyscy pilnują harmonogramu i stosują się do uwag reżysera. Nikt nie chce nikogo zawieść. Nie można – tak się po prostu nie robi. FOSA zobowiązuje! Musimy wspólnie podołać zadaniu.

Pracownia kostiumów zużywa coraz więcej prądu, a szpulki z nićmi kręcą się jak szalone. Pani Irena w korytarzu na dole serwuje przepyszne kanapki. Uczestnicy z apetytem zajadają, aż im się uszy trzęsą! Smacznego!

I tylko czasem nachodzi nas jedna niepokorna myśl… Jeśli nie Fantazjana, to co? Odpowiedź jest prosta – zostałaby wielka nicość… bez końca.

Idzie krok za krokiem, idzie krok za krokiem … drugi tydzień FOSY. Czas mija prędko. Młodzież fosowa zna już prawie każdą, nawet najmniejszą kwestię ze scenariusza, śpiewa bezbłędnie piosenki i czuje fantazjańską atmosferę jak mało kto. Teraz pozostaje tylko zebrać wszystkie pocięte fragmenty w jedno i rozpocząć wspólne próby! Nie możemy się już doczekać finałowego przedstawienia, które będzie nie tylko podsumowaniem dwutygodniowej pracy warsztatowej, ale także okazją do spotkania z młodymi widzami, uczestnikami akcji “Zima w Mieście”. To z myślą o nich powstaje nasza “Fantazjana” – widowisko na miarę dziecięcej, nieprzebranej wyobraźni!

Upragniony weekend… Przykładna młodzież może wtedy się wyspać i odpocząć. Nie z nami jednak te numery! Prawdziwy Fosowicz to tytan pracy, żyje bez wytchnienia, nie wie, co to nuda – jednym słowem – nie jest to typ standardowy. Zresztą jak można leniuchować, kiedy los Fantazjany nie jest jeszcze przesądzony…? Trzeba ciągle świadczyć o jej niepodległości, zabiegać o jej dobro! Mieszczące się w kamienicy SCEK Studio ART CAFE wzięło sobie to wyzwanie głęboko do serca i już od sobotniego poranka nagrywano i montowano nieprzerwanie ścieżkę dźwiękową do naszego musicalu.

Nowy tydzień i taka niespodzianka! Wreszcie doczekaliśmy się prawdziwej zimy! Na termometrach za oknami słupek rtęci poniżej zera. Z ulgą więc możemy stwierdzić, że “Zima w Mieście” to nazwa poparta sprawdzoną obserwacją meteorologiczną! Wisła co prawda nie jest skuta lodem, ale po cichu domyślamy się dlaczego. Rozgrzewa ją zapał twórczy i werwa, z jaką pracują nasi dzielni Fosowicze!

Powoli szykujemy się do najtrudniejszego etapu przedsięwzięcia. Dzisiaj ostatni dzień warsztatów w budynkach Stołecznego Centrum Edukacji Kulturalnej. Przed nami wspólne próby i intensywne godziny ćwiczeń w Centrum Konferencyjnym Muranów, w Muzeum Historii Żydów Polskich, do którego zawitamy już jutro. Nowa przestrzeń, zupełnie nieznana uczestnikom szykuje dla nich z pewnością wiele niespodzianek. Nawet najdoskonalszy plan ma przecież czasem jakieś słabe strony… Trzeba o tym pamiętać, ale nie nazbyt przesadnie. Dlatego, Drodzy Fosowicze, nie zrażajcie się, bądźcie przygotowani na wszystko i zachowajcie zimną krew! Życzymy Wam odwagi nie mniejszej niż odwaga Atreju!

Uczestnicy naszego projektu, trochę zziębnięci i niewyspani (szczęściarze z tych, których rodzice podwieźli samochodem) wkroczyli na scenę Centrum Konferencyjnego Muranów. Na razie bez scenografii i kostiumów, ale mieli możliwość zapoznać się z przestrzenią, w której już pojutrze wyczarują niezapomniany świat Fantazjany.

Dziś nie ma taryfy ulgowej. Po krótkiej rozgrzewce na wszystkich czekał ogrom pracy. O ile wczoraj była jeszcze szansa złapać oddech i zaszyć się niepostrzeżenie choć na małą chwilę w kącie Stołecznego Centrum Edukacji Kulturalnej, o tyle dziś nie jest to już w ogóle możliwe… Zostaje tylko zakasać rękawy i zabierać się do ciężkiej pracy. Jesteśmy z Wami, Kochani Fosowicze!

Próba generalna. Ostatnie poprawki strojów, kroków i wszelkich ruchów scenicznych. Atmosfera jest bardzo napięta. Dziś razem z reżyserem uczymy się trybu rozkazującego: jeszcze raz, powtórz, zabieraj się, stój, szybko biegnij. Trudno za tym nadążyć, choćby na moment ochłonąć. Czasu jest niedużo, i bynajmniej nie jest on litościwy. Ale dzielni Fosowicze wiedzą, jak doprowadzić rzecz do końca. Pouczył ich o tym Fuchur, prawdziwy smok, niebanalna postać naszej Fantazjany. Minęliśmy się z nim w korytarzu, kiedy już wzbijał się do lotu na swych barwnych skrzydłach. Zdradził nam ogromny sekret: Wszystko się uda, z pomocą szczęścia, drogie dzieci.

Finał “Zimy w Mieście” zyskał prawdziwie godną oprawę, a dwa premierowe spektakle naszej Fantazjany okazały się wielkim sukcesem! Fosowicze, wszystkim Wam należą się ogromne brawa i słowa podziękowania! Spisaliście się na medal!

W trakcie występów gdzie nie spojrzeć, było widać roześmiane twarze widzów, szczególnie tych najmłodszych. W ich oczach jaśniał niespotykany blask. Znak, że również w tak młodych sercach zaczęło kiełkować magiczne ziarno Fantazjany. Stąd zgadujemy nieśmiało, że w taki oto sposób znaleźliśmy następców Bastiana – młodzież odważną i bezkompromisową, a przy tym wrażliwą i zdolną spełniać własne marzenia.

I tak historia Fantazjany znalazła swój szczęśliwy koniec. Jak to? – zapytacie pewnie – przecież to miała być N I E K O Ń C Z Ą C A się opowieść… To prawda – szczerze odwzajemniamy wasze zdziwienie i musimy przyznać Wam rację. Postanowiliśmy nie stawiać tu więc żadnej kropki, przekonani, że spotkamy się jeszcze nie raz, a na pewno już za rok, na kolejnej edycji projektu FOSA!

Pierwsze spotkanie z całym zespołem realizującym projekt.
Pierwsze, nieśmiałe nieco jeszcze, próby rówieśniczej integracji.
Pierwsze, ale już niezwykle istotne, konsultacje z reżyserem.
I pierwszy wspólny posiłek 🙂

Podczas gdy pod okiem wytrawnych instruktorów młodzi adepci sztuk scenicznych poznaja tajniki wiedzy, w kuluarach projektu trwają pełne poświęcenia i pasji działania.
Twórcy, których nie widać:
Ewa Łaniecka, scenograf
Gabryella Miłowska-Moląg, kostiumograf
Dorota Wielkosielec-Ciapało, pracownia kostiumów
Ewa Kunkowska, pracownia kostiumów
Tomasz Bajerski, kompozytor, kierownik muzyczny projektu
Bartłomiej Piasecki, realizator nagrań, Studio Art Cafe
Jarosław Żak, technik akustyk
W dzisiejszym fotoskrócie prezentujemy także grupę instruktora Tomasza Daszczuka – to sami celebryci! 🙂

Agnieszka Senderowska – asystent choreografa
grupa instruktor Elżbiety Siczek
grupa instruktor Katarzyny Podurgiel

Grupa instruktor Bożeny Robakowskiej (Co tam się wyrabia!)
Grupa instruktor Marty Domagały-Witkowskiej (Ladies in red:))

I oto jest! Studio nagrań ART CAFE, gdzie powstaje profesjonalna ścieżka dźwiękowa do spektaklu – owocne zwięczenie pierwszego tygodnia pracy 🙂

PIĘĆ! grupa instruktor Marty Domagały-Witkowskiej
CZTERY! grupa instruktor Elżbiety Siczek
TRZY! grupa instruktor Katarzyny Podurgiel
DWA! grupa instruktora Tomasza Daszczuka
YES! grupa instruktor Bożeny Robakowskiej

Proces w toku…

Próby, próby, próby…, i tak do piątku.
Godzina zero: 13.00.

z uwagi na dochowanie tajemnicy spektaklu, nie publikujemy zdjęć z prób 🙂

Jednak niezależnie od pączków, dzień przed premierą zawsze i w stu procentach należy do Jednego Człowieka!

FINAŁ !

Wszyscy spotkaliśmy się o godzinie 10.00 na oficjalnym rozpoczęciu projektu. Uśmiechniętych uczestników przywitał Wojciech Feliksiak, dyrektor Stołecznego Centrum Edukacji Kulturalnej. Reżyser finałowego musicalu, Cezary Domagała, wprowadził wszystkich w fosowy klimat – będzie dużo pracy i dużo śmiechu. Bożena Robakowska, instruktorka teatralna, nie bez powodu zwana “Matką Foską”, ostrzegła wszystkich przed przeziębieniami. Uczestnicy z niepewnymi minami czekali, aż poznają podział na grupy, których w tym roku zostało stworzonych pięć. I tak: Złoci, Marionetki i Róże, Kapelusze, Uczniowie i Zwierzaki, wszyscy rozpoczęli swoją bajkową przygodę i udali się wraz z instruktorami na pierwsze zajęcia warsztatowe na sceny teatralne, muzyczne i sale taneczne SCEK. Dział kostiumów też nie próżnował, pierwszy dzień i pierwsze przymiarki już za nami.

Czy Zając, Suseł i Kapelusznicy mają swoje teksty?

Gdzie jest teraz Żmija?

Jacek i Placek po obiedzie do reżysera.

Czy Mały Książę już śpiewał?

A dzisiaj szarlotka… znowu coś, co lubię.

Złoci na przymiarki.

Obiad wega raz!

To tylko niewielka część cytatów zasłyszanych na korytarzach i w salach Stołecznego Centrum Edukacji Kulturalnej w dniu dzisiejszym. A do tego wszystkiego dochodzą jeszcze dźwięki gitary i głosy uczestników nucących fragmenty nowo poznanych musicalowych piosenek – nawet podczas przerwy obiadowej.

Szalejąca grypa próbuje pokrzyżować i nasze plany. Wszystkich chorych szkoda, ale trzeba pracować dalej. Pomimo już lekkiego zmęczenia i nie najlepszej aury pogodowej, humory wszystkim dopisują – za dowód niech posłużą zdjęcia.

W powietrzu czuć napięcie kończącego się tygodnia. Uczestnicy douczają się jeszcze nie do końca zapamiętanych wersów scenariusza, a instruktorzy wprowadzają ostanie zmiany do scen. Dama staje się Chinką; Uczniowie skaczą na skakance; Królik zjada ciasto marchewkowe; Róże po raz pierwszy tańczą z elementami kwietnych strojów; Kapelusze mają dusze; Jacek i Placek próbują zgadnąć, gdzie mieszka księżyc. Efekty zmagań już niebawem!

Piątek weekendu początek… ale nie dla fosowiczów. Dzisiaj było dużo pracy – od jutra nagrania w studio, więc wszystkim chodzą po głowie melodie piosenek finałowego przedstawienia. Uczestnicy doskonale wcielają się w postaci ze scenariusza, dlatego SCEK coraz bardziej przypomina bajkową krainę.

Nagrania piosenek w studio – dla uczestników, dla których tegoroczna FOSA nie jest pierwszą przygodą z tym projektem, to już niemal rutynowe zadanie. Dla naszych nowych fosowiczów to zaś zupełnie nowe wyzwanie. Przez weekend Studio ART CAFE, mieszczące się w siedzibie Stołecznego Centrum Edukacji Kulturalnej, pracowało na pełnych obrotach. Wszyscy poradzili sobie śpiewająco!

To już nie przelewki. Widowiskowe zwieńczenie Feryjnych Otwartych Spotkań Artystycznych 2013 coraz bliżej. Dzisiaj ostatni dzień zajęć indywidualnych i warsztatów prowadzonych w oddzielnych grupach. Od jutra wszystkie sceny składane będą w jedną całość finałowego spektaklu i wtedy okaże się, czy wszyscy uczestnicy wpadli na ten sam trop Białego Królika.

Dzisiaj wystartowaliśmy na Scenie Starej Prochowni. Jak na razie musical “Tropem Białego Królika” trwa około 6 godzin – ale spokojnie, to tylko pierwsza próba całego spektaklu, przerywana uwagami reżysera, choreografa i instruktorów – oficjalne piątkowe pokazy widowiska będą znacznie krótsze. Uczestnicy oswajają się z rekwizytami i jeszcze nie do końca kompletnymi kostiumami. Od jutra będą oswajać się ze sceną Teatru Dramatycznego.

Od dzisiaj FOSA zagościła w Teatrze Dramatycznym m.st Warszawy. Uczestnicy chłoną niepowtarzalną atmosferę tego bardzo zasłużonego dla polskiego teatru miejsca. Próba była wyzwaniem nie tylko dla uczestników, ale także dla wszystkich osób realizujących przedstawienie. Scenografia, oświetlenie, rekwizyty, profesjonalna reazliacja dźwięku (jutro jeszcze czeka nas próba kostiumowa) – wszystko to sprawia, że przedstawienie, które jeszcze dziesięć dni temu było tylko zapisanymi kartkami scenariusza, teraz urasta do rangi widowiskowego muzycznego spektaklu. Wszyscy czują już lekkie podenerwowanie nadchodzącym finałem i próbują nie stracić orientacji w zawiłych korytarzach Pałacu Kultury i Nauki.

Próba generalna za nami. Kostiumy prezentują się pięknie, a młodzi wykonawcy rozsadzają scenę swoją energią – wszystko jest dopięte na ostatni guzik. Teraz trzeba tylko opanować tremę – jutro na sali Teatru Dramatycznego w czasie dwóch pokazów musicalu zasiądzie około półtora tysiąca widzów – i świetnie się bawić. My jesteśmy o uczestników spokojni. Przecież mają za sobą dwa tygodnie ostrej fosowej zaprawy.

Wielki, widowiskowy finał Feryjnych Otwartych Spotkań Artystycznych 2013 już za nami. Obydwa pokazy musicalu “Tropem Białego Królika” wypełniły całą widownię Teatru Dramatycznego. Na scenie wszystko odbyło się zgodnie z planem. Królik uciekał, Alicja próbowała go dogonić, Zwierzaki suszyły pióra w Gonitwie Parlamentarnej, Jacek i Placek w poszukiwaniu bogactwa ściągnęli na siebie gniew Złotych Ludzi, Mały Książe rozmawiał ze Żmiją i oswajał Lisa, Pinokio i Knot zapłacili oślimi uszami za niesubordynację, Mary i Róże śpiewem i tańcem próbowali ożywić Tajemniczy Ogórd, Marionetki udowodniły, że mają duszę, a Świerszcz był głosem rozsądku. Jednym słowem: uczestnikom, reżyserowi, instruktorom i wszystkim osobom zaangażowanym w przygotowanie spektaklu udało się wykreować bajkowy świat, który oczarował młodych i tych trochę starszych widzów. Dziękujemy wszystkim uczestnikom za pracę i wysiłek, który włożyli w czasie tych dwóch tygodni w realizację projektu oraz za niezapomnianą przygodę, którą mogliśmy razem z nimi przeżyć, organizując tę jubileuszową, dziesiątą edycję FOSA.