Pięciodniowe warsztaty performatywne: wyprawy badawcze wzdłuż Wisły, próba przełożenia różnych perspektyw patrzenia/widzenia/doświadczania rzeki na tworzenie plenerowych instalacji artystycznych. Każdego dnia zorganizujemy ekspedycje, podczas których  spojrzymy w różnych kontekstach. W zależności od obranej perspektywy – zbierzemy odpowiednie materiały/doświadczenia/dokumentacje, które posłużą do budowania plenerowych, przestrzennych instalacji.
Wszystko pod okiem wykwalifikowanych instruktorów i pedagogów SCEK, przy współpracy ze studentami Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

Prowadzący:

• Ewa Hiller: studentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, Wydział Wzornictwa i Grafiki Projektowej;
• Katarzyna  Moszczyńska: studentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, Wydział Wzornictwa i Grafiki Projektowej;
• Maciej Stefański: wykładowca Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, Wydział Wzornictwa i Grafiki Projektowej;
• Martyna Gryżewska: animatorka, trenerka, kulturoznawczyni, realizatorka warszawskich i ogólnopolskich projektów edukacyjnych i kulturalnych, oraz wydarzeń artystycznych. Prowadzi warsztaty podnoszenia kompetencji relacyjnych dla nauczycieli. Współpracuje z Fundacją Przystanek Twórczość i Fundacją FamilyLab International.
• Tomasz Daszczuk: Reżyser teatrów młodzieżowych, aktor, pedagog teatru. Wykładowca reżyserii teatru dzieci i młodzieży na Akademii Pedagogiki Specjalnej. Twórca autorskich spektakli. Juror Warszawskiego Festiwalu Teatralnego Młodych w Starej Prochowni, współtwórca Festiwalu SZTUKA DZIAŁA. Członek Formacji Kabaretus Fraszka, laureata wielu festiwali, m.in. Grand Prix XXVII PAKA Kraków 2011. Współtwórca spektakli realizowanych w ramach Feryjnych Otwartych Spotkań Artystycznych. Opiekun i koordynator młodzieżowych projektów artystycznych.

Miejsce/baza: Amfiteatr Starej Prochowni SCEK, ul. Boleść 2
Koordynatorzy: Martyna Gryżewska, Tomasz Daszczuk
Kontakt: info@scek.pl;  22 277 06 11

Wakacyjny Projekt  – PORT PROCHOWNIA – jest odpowiedzią na zainteresowanie młodzieży interwencjami w przestrzeń publiczną, z użyciem sztuki jako narzędzia. Na całość, składają się performatywne warsztaty zakończone wernisażem przygotowanych obiektów oraz cykl wydarzeń artystycznych towarzyszących wystawie. Podczas trwania projektu przestrzeń amfiteatru Starej Prochowni SCEK staje się miejscem wydarzeń artystycznych z pogranicza różnych dziedzin sztuki, portem i przystanią edukacyjno – kulturalną.

Uczestnikami warsztatów performatywnych jest warszawska młodzież w wieku 16 – 19. Odbiorcami wydarzeń  towarzyszących wystawie są mieszkańcy Warszawy i  turyści z całego świata.

Projekt „Warsztaty interdyscyplinarne – Port Prochownia II”, składał się z czterech części:

1. Warsztaty artystyczne dla młodzieży,
2. Kobiecy fotoprojekt międzypokoleniowy„ Fotoczułe”,
3. Wystawa,
4. Lekcja w Galerii dla grup zorganizowanych w oparciu o powstałe eksponaty.

Cały projekt realizowany był w konwencji edukacji demokratycznej. Opierała się ona na poszanowaniu wyboru i wolności młodych uczestników projektu, którzy wcielili się w rolę kontent designerów. Formę pracy narzucał motyw przewodni warsztatów – prawa kobiet. Artyści, uczniowie warszawskich szkół ponadgimnazjalnych jako przekaźnik koncepcji obrali sobie: video, malarstwo, fotografię, instalację przestrzenną, linoryt i grafikę komputerową. Drogowskazami przy tworzeniu poszczególnych prac były: swoboda twórcza młodzieży, samodzielność, odpowiedzialność za cały proces powstania dzieła – od koncepcji po wybór formy, aż do realizacji i aranżacji przestrzeni wystawienniczej. Temat PRAWA KOBIET, potraktowaliśmy jako punkt odniesienia do tematu wolności jednostki, sposobu patrzenia na ciało, punkt zwrotny w myślowych  stereotypach damsko – męskich, nawiązanie do rytuałów i atrybutów kobiecej codzienności, do sfery duchowości kobiet, do kosmicznej  energii, z której płynie siła, moc i piękno.

Jak czujemy się dziś, my, współczesne kobiety? Jaka jest nasza codzienność?

Co widzimy wstając rano? Czy przyglądamy się sobie, czy tylko ledwo dostrzegamy fragmenty swojej obecności w miejscach i przedmiotach? Dokąd zazwyczaj idziemy, a gdzie w zasadzie nie chodzimy? Z kim się spotykamy, a kogo unikamy?

I w końcu: czy jesteśmy czułe wobec siebie i świata, który nas otacza? Jak się objawia ta czułość…?

Takie pytanie towarzyszyły drugiej części projektu pt.: „Fotoczułe”. Była to próba przyjrzenia się sobie i światu przez obiektyw aparatu lub ekran telefonu komórkowego. Uczestniczki warsztatów miały możliwość opowiedzenia o sobie za pomocą fotografii, w indywidualny, autorski sposób. Podjęły próbę zatrzymania się w biegu, uchwycenia myśli, nastrojów, spontanicznych spotkań. Zapamiętania tego, co obok nas, czyli pięknej, zwyczajnej codzienności. Zwieńczeniem warsztatów była wystawa wielkomofrmatowa w piwnicach staromiejskich  Starej Prochowni SCEK  .

Ostatecznie, kolejny raz zdecydowaliśmy się na współpracę z Wydziałem Wzornictwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dzięki nadzorowi wykładowców z uczelni i wsparciu studentów pierwszych lat studiów artystycznych, uczestnikom łatwiej było opracować koncepcję merytoryczną wystawy i dobrać materiały odpowiednie do zaprezentowania swojej wizji artystycznej. Młodzież z wielkim zaangażowaniem brała udział w dyskusjach tematycznych, wykładach i warsztatach plastyczno – performerskich, poznając nowe technologie montażu, łączenia faktur, oraz konstruowania instalacji.

Warsztaty fotodokumentalne, prowadzone przez nauczycielkę SCEK Edytę Ganc, połączyły w pracy twórczej grupę młodych aktywistek z grupą seniorek z Warszawy. Wspólne zajęcia,  fotografowanie rzeczywistości, rozmowy i wymiana doświadczeń, dały im możliwość skonfrontowania stereotypów dotyczących wieku oraz przekonań na temat ich wzajemnej codzienności. Zwieńczeniem projektu była wystawa dostępna dla zwiedzających przez 3 miesiące. Odwiedzili ją mieszkańcy Warszawy, turyści z całej Polski i świata. Fotografie były oglądane również przez zorganizowane grupy z klubów seniora z całej Warszawy.

Odbyły się 4 lekcje w galerii dla grup zorganizowanych szkolnych. Podczas zajęć nauczyciele przychodzący z klasą bardzo dobrze wypowiadali się na temat wystawy i deklarowali chęć przeprowadzenia takiego projektu u siebie w szkole. Młodzież oglądająca wystawę, uznała prace za  ciekawe, skłaniające do refleksji i ważne.

W trakcie opracowywania szczegółów merytorycznych przebiegu projektu, zespół roboczy artystów i pedagogów, postanowił rozszerzyć formułę przedsięwzięcia muzycznego o dodatkowe dziedziny wyrazu artystycznego. Otwarty Uniwersytet Muzyczny, zakładający realizację warsztatów wokalnych i koncertów  inspirowanych twórczością Zbigniewa Herberta, przekształcił się w cykl spotkań: Wieczory Kulturalne z Herbertem i obejmował już nie tylko muzykę i śpiew, ale także fotografię, teatr, literaturę, filozofię i historię sztuki.

Wszystkie zrealizowane wydarzenia cieszyły się dużą popularnością a ich przygotowanie i praca z tekstem wybitnego eseisty i poety, pozwoliła młodym uczestnikom warsztatów na kontakt z ważną literaturą XX wieku w sposób niestandardowy, wykraczający poza ramy nauczania szkolnego. Realizacji finałowego koncertu pogratulowała nam sama Katarzyna Herbert, wdowa po Zbigniewie Herbercie.

W III edycji projektu Port Prochownia, teren ogrodu Starej Prochowni SCEK stał się miejscem rozwijania aktywności twórczej młodzieży i przestrzenią wystawienniczą, w której pojawiły się instalacje artystyczne. Do udziału w interdyscyplinarnych zajęciach, zaprosiliśmy warszawskie szkoły.

Uczestnicy zajęć podjęli się próby skonfrontowania z pytaniami:

Co to znaczy być człowiekiem we współczesnym świecie?
Czym dla nich jest człowieczeństwo?
Jak poprzez różne formy artystyczne przekazać wszystkie refleksje w zamkniętym obiekcie, nawiązując dialog z odbiorcą wystawy i zapraszając go do interakcji, dialogu?

Artyści mieli utrudnione zadanie w procesie twórczym. Dodatkową formą, jaką narzuciliśmy młodzieży, było tworzenie rzeźb i instalacji z przedmiotów wcześniej wytworzonych przez człowieka. Poprzez korzystanie z materiałów recyklingowych, chcemy dodatkowo zwrócić uwagę na element destrukcji i wydobywanie zupełnie nowych znaczeń z przedmiotów codziennego użytku, które po wykorzystaniu stały się odpadami: butelki, reklamówki, widelczyki, łyżeczki, słomki, korki.

Kreatywność i sztuka rodzą się w wyzwoleniu od schematów.

Używając niestandardowych materiałów, można skupić się na eksperymentowaniu. Nie ma dobrych i złych odpowiedzi w kwestii idei artystów. Natomiast w warstwie formalnej trzeba pokonać trudności i ograniczenia jakimi jest tworzywo. Piasek, który ma różne odcienie, przezroczysta folia, taśma klejąca, okienne ramy i szyby oraz drut to rzeźbiarskie media, które zastąpiły tradycyjne. Wszystkie są wytworem człowieka. Rozłożyłyśmy tworzenie obiektów na części pierwsze: potrzebę konstrukcji, wypełniacza i koloru oraz łączenia.

Temat tegorocznego Portu to Planeta Człowiek. Zastanowiliśmy się nad istotą tych dwóch słów i rozpracowywaliśmy z uczestnikami temat w czterech płaszczyznach: wpływ człowieka na planetę; człowiek jako planeta (jesteśmy zamieszani przez wiele istnień np. bakterie); człowiek jako planeta obiekt (materialność); ziemia jako planeta człowieka (antropocen).

Zespół

Kontakt

Martyna Skrednów,
Stołeczne Centrum Edukacji Kulturalnej im. KEN,
pok.105, tel.: 22 277 06 11, e-mail: mskrednow@scek.pl

Warsztaty Słuchokrąg _ Soundscape _ Miasto

Warsztaty akustycznej ekologii oraz dźwiękowego pojmowania miasta.

Dźwięki otaczają nas od najwcześniejszych chwil życia. Już w łonie matki zaczynamy słyszeć i reagujemy na dźwięk. Słuchanie odbywa się nieustannie. Słyszymy nawet we śnie, dlatego obudzi nas sygnał budzika. W ciągu dnia otaczają nas nieustannie dźwięki o różnym charakterze, różnej głośności, natężeniu i znaczeniu. Krajobraz akustyczny (Soundscape) ciągle się zmienia. Miejski różni się od wiejskiego, a audiosfera nocy odróżnia się od tej za dnia. Aktywne słuchanie może stanowić ciekawą i pouczającą praktykę codzienności.

Warsztaty stanowić będą rodzaj kilkudniowego procesu twórczego, który doprowadzi do stworzenia  dźwiękowego, performancu, instalacji dźwiękowej, koncertu miasta/natury.

Część warsztatów poświęciliśmy na tzw. „czyszczenia uszu”. Przeprowadziliśmy zestaw ćwiczeń ze słuchania i tworzenie dźwięków w duchu Akustycznej Ekologii Murraya Shafera oraz Deep Listening, Pauline Oliveros. Aktywnie słuchaliśmy oraz tworzyliśmy dźwięki przy pomocy, ciała, głosu lub niewielkich instrumentów. Wybraliśmy się w teren aby odbyć spacery dźwiękowe i zrealizować terenowe nagrania dźwiękowe (field recording). Spróbowaliśmy rozpoznawać i świadomie usłyszeć dźwięki, poznaliśmy świat szmerów i hałasów, które nas otaczają. Wzieliśmy udział w ćwiczeniach związanych z dźwiękiem, własnym głosem i ciałem w przestrzeni. Sprawdziliśmy, czy możliwy jest ruch bez dźwięku i zbadamliśmy czy istnieje cisza. Ważnym elementem pracy warsztatowej będzie namysł nad dźwiękową rolą architektury w mieście oraz znaczeniem dźwięków przyrody ożywionej, nieożywionej i człowieka  jako składowych audiosfery miasta.

///

Słuchokrąg to neologizm użyty w piśmie Zwrotnica wydawanym przez Tadeusza Peipera w latach 20-tych w Krakowie. Pisano wówczas o coraz bardziej to popularnym wynalazku radia w notatce
“O radjofonie” : “…Radjofon stanie się przedmiotem tak powszechnym i używanym, jak dzwonek elektryczny. I przyczyni się niemało do wytworzenia w człowieku nowej wizji świata. Świat się zmniejsza a zwiększa się widnokrąg i słuchokrąg człowieka. Zmienia się człowiek…” *

Prowadzenie: Krzysztof Topolski Arszyn